Mała, naiwna Stina nie ma pojęcia, że zombiaki nie jadają ciastek...

Wpis prywatny. Może go zobaczyć tylko właściciel minibloga.

Doszłam do ściany. Ściana polega na tym, że rozwijanie kolekcji w głąb wyeliminowało we mnie chęć powiększania jej liczebnie. Może dlatego, że mam już o dużo lalek, może dlatego, że nie mam czasu dla wszystkich i może dlatego, że zamiast tysiąca kochanek, woli się jedną, za to taką, która umie opowiedzieć tysiąc jeden baśni;).

Do wielu rzeczy w życiu doszłam drogą przesady. Do obecnej kondycji mojego lalkowego ducha również Całe życie ćwiczyłam równowagę. I oczywiście nawet w tym przesadzałam. Uprawiałam kompletną lalkową rozpustę, posuniętą do wszelkich granic konsumpcji i braku odpowiedzialności. A kiedy sięgnęłam dna (albo, jak kto woli, pułapu) w którym moja kolekcja fashion dolls dawno przekroczyła tysiąc sztuk miniaturowych kobietek, z których pamiętałam twarze nielicznych, i które sypały mi się na głowę z każdej szafy, wtedy napatoczyły się dollfy. Przyniosły otrzeźwienie. Głębia jednych szklanych oczu potrafiła przykuć moje oczy na tyle, że z rzadka myślałam o innych szklanych oczach. Wprawdzie szklane oczy moich lalek wypatrywały innych szklanych oczu i był to powód pojawiania się kolejnych żywicznych istot w moim domu. Ale od pewnego czasu moje lalki przestały się rozglądać. Zaczęły za to wyprawiać się rzeczy, które pochłaniają mnie na tyle, że wypatrywanie modeli i skupowanie moldów ze względu na ich urodę okazało się być naprawdę bladą podnietą. I oczywiście przeczuwam już na horyzoncie nową przesadę, w którą niezawodnie popadnę. To pewne.

Wyczuwam w sobie jakąś naprawdę niepohamowaną niechęć nie tylko do pomnażania kolekcji, ale w ogóle do posiadania tak dużo, jak posiadam. Denerwuje mnie to, że Dollshe od roku nie wysyła mi Orijeana. Z jednej strony jest to dlatego, że tęskno mi do dawno zaplanowanej lalki, ale w gruncie rzeczy wiem, że chodzi o to, że z każdym dniem jestem coraz bardziej zamknięta na jakąkolwiek nową lalkę w mojej kolekcji. Jeżeli pan z dollshe się nie pospieszy, może nie zdążyć Nie pomieszczę. Nie to, że nie zdołam. Czas na wystylizowanie nowej lalki znajdę zawsze. Po prostu nie będę chciała. Ilość nie idzie w parze z wyjątkowością, a pięć tysięcy róż nie tylko nie jest lepsza od jednej, ale wręcz potrafi sprawić, że człowiek czuje się okrutnie oszukany ;>

Zajęłam się wreszcie głową Elke, na która nigdy nie miałam czasu, a która czekała na to od dawna. Marzyła mi się głowa belli Auden, ale nie otwartooka, ani nie śpiąca, coś pośrodku. Kupiłam więc głowę z zamkniętymi oczami i zmodowałam, czego efekt widać na zdjęciach poniżej. Makijaż wyszedł mi tak żywy, że będę musiała uszyć nowy strój, który nie będzie soczystości tego makijażu przygaszał. Tylko nie mam rzęs, żeby jej przykleić. Zastanawiam się jaki kolor by pasował? Zwykle rzęsy jakoś zupełnie mi tu nie pasują Może coś mi doradzicie?

No i jest Gato
Artysta wciąż niepiśmienny. Uczyć się nie lubi. Pracować też nie lubi. Za to wyglądać lubi. Pozować lubi. Dostał liścik. Jest bardzo dumny. Kto wysłał, ten wie, od kogo liścik <3 Gato nie wszystko rozumie. Niektórych słów wcale nie zna. Tym bardziej treść korespondencji dała mu do myślenia. Więc myśli zażarcie; miejscami boli go głowa od tego myślenia; boli go też serce, żeby było romantyczniej. Oczami wyobraźni widzi siebie pędzącego przez umajone ogrody ku tej z ukochanych, tej jedynej, tej która właśnie wysunęła się na czoło jego pojemnego serca. Ale w okół mróz, szaro, ciemno, ponuro, drogi nieprzejezdne i pełno zbójców na drodze. Gato tęskni do wiosny...